راھچار

ایّوب بلوچ

آ مرچی پدا تیاب ءِ سرا نشتگ اَت، سر ءِ جہل اَت چُرت ءِ جنگا اَت ءُ ریک ءِ سرا نبشتہ کنگا اَت۔ اے سئیمی روچ اَت کہ من اے ورناہ ءَ گندگا اِتاں ھمے یکیں جاگہ ءَ نندیت ءُ روچ ءَ رُکست کنت۔

من جُنزاں کت آئی ءِ کرا سر بوتاں ءُ سلام دات۔ آئی ءَ پہ دمان ءِ سر چست کت سلام ءِ پسہ ءِ دات ءُ پدا سر جہل کت۔ من آئی ءِ کَش ءَ نشتاں ءُ آئی ءِ جاورال ءِ چارگ بندات کت۔ مزنیں ڈَکّمیں مُود کہ ھاک ءُ بُوچ ءَ چہ پُر اِت اَنت، دراجیں ءُ چَنگ چوٹیں ریش، چم گُشے ھون گوارگ ءَ ات اَنت ءُ دیم چوش مانِش ءِ پیم ءَ ھرچ وڑیں جَبزَگاں چہ چُٹ اِتگ اَت۔ آئی ءِ پوشاک چہ بازیں جاگہاں دِرتگ اَت ءُ پاداں شِپاد اَت۔

اے ورناہ ءِ جاورال سک نگیگ گندگ پیداک اَت بلے آئی ءِ بدھالی ءِ پُشت ءَ چیریں گوستگیں روچانی ڈولداریں اَکس ہم پدّر بوھگا اِت اَنت۔

اناگہ ءَ آئی ءَ ریک ءِ سرا نبشتہ کت، "من راھچار آں”۔
"تو کئی راھچار اِت”؟ من جست کت۔
آئی ءَ وتی سُہر ایں چم منا سک دات اَنت ءُ پسہ دات، "من وشیں وھد ءِ راھچاراں” ءُ پدا ھاموش بوت۔

"گڑا کدی کئیت وشیں وھد”؟ من پدا جست کت۔

"زُوتّ۔۔۔باز زُوتّ”۔۔ آئی ءَ دُور زِر ءِ چولانی نیمگ ءَ چاران کت ءُ گشت۔ "منا باز وھد گوستگ پہ ودار نُوں من زاناں آ دیر نہ جنت سر بوھگا۔ آئی ءِ ھمراھی ءَ تاھیر ہم کئیت گوں کہ چماں دلگران اِنت ءُ تاھیر الّم وتی پجّیگ ءَ واب ءَ کاریت گوں کہ منی چم ءِ شَمُشتَگ اَنت”۔

"تاھیر ترا چہ پرچیا دلگران اِنت”؟ من گیشتر پولِت چیا کہ منا نوں آئی ءِ گپ وش بوھگا اِت اَنت۔

"نزاناں چیا دلگران اِنت بلے بوت کنت من باز ایں مردماں چہ آئی ءَ را سِستگ جِتا کتگ پمیشکہ۔۔۔”

"بلے واب ءِ گلگ چہ تَو چے اِنت”؟ من زوتّ زوتّ ءَ جُست کُت۔

"وھدے واب اَست اَت من آئی ءَ کِمار نہ کت، نوں کہ من آئی ءِ لوٹوک آ منی سُدّ ءَ نہ اِنت”۔

"گڑا تئی اے جیڑھانی ذمّہ وار کئے اِنت”؟ من آ یل نہ دات۔

"اے سَجّاہ وشیں وھد ءِ کار بوتاں”، آئی ءَ گوں مُلور ایں گالوار ءَ دَرّائینت۔ "آئی ءَ منارا ھمے سِکین دات کہ تاھیر ءَ چہ دگہ مردماں پِچ گِر گڑا مدام تئی کِرّا بیت ءُ من آئی ءِ گَپ زُرت، تاھیر چہ من زھر بوت۔ منا گشتے داں واب ءَ دِگِر ءِ چماں چہ جتا نکن اِت تئی چم سرد نہ بنت، من انچو کت بلے واب ءَ ھم وتی راہ گِپت ءُ منی چم ھُورک بوت اَنت۔ اے دُرسیں کارپداں چہ پَد وشیں وھد ءَ ھم گیگ کت ءُ اناگت ءَ منا یل دات بیگواہ بوت۔ دیر نہ گوست ھراب ایں وھد ءَ منا وتی پَنجگاں زُرت، نوں اے منی گردن ءَ سوار اِنت منا سُرگ ءَ نئیلیت، منا ھکّل دنت، منا جَنت، منا تُرسینیت، منا ڈوباریت، منا روچ ءِ سَد رند ءَ گریواینیت۔ نزاناں چون بکن آں، وشیں وھد ءَ منا سَر ءُ سوج نکتگ اَت کہ یک روچ ءِ ھرابیں وھد ءِ ہم کئیت ءُ منا اینچو تاوان کنت گڑا من چونیا گوں آئی ءَ سَلاہ بکن آں۔ منی بدھالی ءِ ذمّہ وار ایوک ءَ وشیں وھد اِنت ءُ نوں من نشتگ آں آئی ءِ ودار ءَ باریں کدی واتر کنت باریں کَد۔۔۔”

اے گپ ءِ ھلاس کنگ ءَ پَد آئی ءَ زار زار ءَ گریوگ بِندات کُت۔ من دست آئی ءِ کوپگ ءِ سرا ایر کت بلے آئی ءَ زور ءِ سرا چَنڈِت ءُ پاد اتک تچگ ءِ بِندات کت۔ آ جاک کنان اَت، "منا یل دئے”، ءُ وتی گَردن ءَ شَہمات جنگا اَت۔ "منا شریں وھد ءَ دروہِت ءُ ھراب ایں وھد ءَ منا گُٹ گِیر کتگ”۔ تچان تچان ءَ گُڈسَر ءَ آ گار بوت۔

روچ زِر ءِ لاپ ءِ تہا اَندیم بوت، تہاری ءَ مان شانت من ہم پاد اتک آں دیم پہ گِس ءَ رھادگ بوتاں۔

Facebook Comments
(Visited 29 times, 1 visits today)

متعلق ایوب بلوچ

ایوب بلوچ
مصنف کا تعلق کیچ سے ہے۔ وہ فیصل آباد میڈیکل یونیورسٹی سے ایم بی بی ایس کر رہے ہیں شوقیہ لکھتے ہیں