مرکزی صفحہ / بلوچی / تو گیر کائے

تو گیر کائے

چندن ساچ

مروچاں دیر اِنت کہ کراچی ءَ یاں۔ کراچی دز گٹیانی شہر اِنت۔ اِدا مردم ءَ وتی جند ءِ چارگ ءَ ہم برے برے موھ نہ رسیت۔ مردمانی چارگ ءَ کُجا وہد رسیت کہ مردم بروت ءُ مردم گری یے بہ کنت۔ اے شہر ءَ من ءَ اگاں یک چیزے دوست بیت آ ریلانی رؤگ ءُ آیگ اِنت۔ دگہ چیزے اِدا نودانی یا ہور ءِ موسم اِنت کہ من ءَ وتی کوچگ ءِ یاتاں گیجیت ءُ من گونڈوے باں۔ پدا حیال کناں تہ من کراچی ءَ نیاں بلکیں کلانچ ءُ پسنی ءِ ریکانی سرا وئیلاں۔ زندگی تئی سفر کُجا؟ کدی چوں بندات بوت؟ ہچ یات نہ کنت۔ برے برے گمان بیت کہ ما وَ زہگی ءِ نوبت ہم نہ دیستگ۔ بَلے اے دؤر ما گوازینتگ اَنت۔ چنچو یات اَنت کہ دل ءِ تہا کبر اَنت ءُ چنچو راز اَنت کہ برے برے غمیگیں موسمے ءَ چمانی ارساں گوں در کپت اَنت۔ دل گوشیت کسہ کن، بَلے گوں کئے ءَ؟ ہو ۔۔۔۔ کسانی ءِ کسہ اتاں۔ ہوراں کہ گورتگ اَت گڑا ما مُدام کورانی چارگ ءَ شتگ اتیں۔ برے برے کورانی آپ مارا چہ پیسر ڈگاراں سر بوتگ اَت ءُ باز وہد ءَ ما کور ءِ آپ ءَ چہ پیسر بوتگیں ءُ کور مئے رند ءَ آیاں بوتگ۔ تچاں بوتگیں، کوکار دئیاں بوتگیں۔ دل ءَ نہ مرینتگ گڑا زو زوت ءَ بندکے بستگ کہ آپ ءِ راہ ءَ داریں بَلے آپ کہ اتکگ گڑا مئے بندُک ءِ مثال چو ہما کوکلی ءِ کلات ءَ بوتگ کہ مُدام تیاب ءِ دپ ءَ بندیت ئِے بَلے دریا ءِ چولانی آماچ بیت۔

برے برے ما شتگیں کوہ ءَ کمبانی تہا بُڈکی وارتگ ءُ پیشانی گرک کش اتگ اَنت ءُ کونش وارتگ۔ برے برے کوہانی دیما کوہی بودانی بر وارتگ اَنت۔ اِے دؤر ءُ باری نوں مشکل اِنت کہ واتر بہ باں۔ بَلے یاتانی تہا نشتگیں ندارگاں مرگ پِر نیست۔ من برے برے جیڑاں کہ اگاں من مرتاں گڑا کبر ءَ نندان ءُ وتی کسانی ہما وہداں یات کناں کہ من کؤرانی تہا، کوہانی تہا یا ریکانی تہا وئیل بوتگاں۔ ہو اڑے زندگی تئی نامرادیں سفر۔۔۔۔۔۔

ما پاداں شپاد اتیں۔ چپل باریں کُجام دروازگ ءِ دپ ءَ کپتگ اتاں۔ ہچ ترس نیست ات۔ ہور ءَ پد وئیل اتیں۔ کوکار ءَ اتیں۔ ہور و ہورو ایر دئے۔ بلک ءِ چکاں چیر دئے۔ ندارگانی تہا اتیں۔ اناگہ ءَ شد ءَ گپتگ ات۔ لوگ ءَ اتکگ اتیں ماشینک بوتگ ات یا ماشی بٹ، پدا آئی ءِ سرا ساپیں روغن۔۔۔۔ زندگی ءَ نہ زانتگ ات کہ حبر بہ کنت، ورگ بہ وارت یا بہ جیڑیت۔

ہمایاں کہ دوستے بوتگ ات۔ آیاں وتی دوست گیر اتکگ اتاں ءُ مئے دوست کسانیں ملکک، بندُک ءُ کور اتاں۔ یا ریکانی اپوتگ اتاں۔ ما کہ اپوتگ ءَ شتگ اتیں گڑا شپ ءَ اپوتگ مدام مئے واب ءَ اتکگ اتاں۔ ہور ءَ دو سئے ہپتگ گوستگ ات۔ گڑا ریکانی سرا حدائی کاہ رُستگ اتاں۔ پساں ہمے کاہ وارتگ اتاں۔ ہمے کاہانی تام گوں پسانی شیراں ہوار بوتگ اتاں۔ پدا کہ شیری چاہ وارتگ ات۔ گڑا چونیں وشیں تامے دپ ءَ ایر کپتگ ات۔ آ تام مروچی ہم من ءَ گیر کیت گڑا لنٹاں گٹ پاچاں چو ہما پیریں مرد ءَ کہ نوں زندگی ءِ گڈی روچاں گوازینگ ءَ بہ بیت۔
اناگہ ءَ گمان بیت زندگی ءَ آ دؤر ءُ باریگ نوں جتگ اَنت۔ کشکانی رنگ بدل بوتگ انت۔۔۔۔۔ انچو گاڑی یے آرِن دنت۔ ٹیٹ ٹیٹ۔۔۔ اجکہ باں۔ من وَ بس ءِ سیٹ ءَ نشتگ ءُ دیم پہ ملیر ءَ روگ ءَ یاں۔
بس موسم بدل بوتگ۔۔۔۔۔

مروچی 11 جنوری 2018 ءَ ہم مردمے ءِ یات نوک کُت اَنت۔ من نیکیں دعایے میسج ءَ نبشتہ کُت ءُ روان دات۔ بَلے آئی ءِ پسہ ءَ من ءَ دردیگ کُت۔ دریگتے آئی ءَ منی درد بہ زانتیں۔۔۔۔۔ درد۔۔۔۔۔۔۔۔۔ پدا استاد صبا دشتیاری ءِ شعر یات اتک
درد ہست انت کہ زندگی ہست انت.

ہمے درد اِنت کہ من ءَ زندگ کنت۔ من زندگاں باں آئی ءَ یات کناں۔ آ من ءَ گیشتر دردیگ کنت ءُ منی عمر دراج تِر بیت۔۔۔۔۔ برے برے گمان بیت کہ زندگی ہمے دردانی گیش بُوگ ءِ نام اِنت۔۔۔ بَلے درد چہ حد ءَ گیش ہچبر مہ بات۔۔۔ پرچا کہ درد حد ءَ گوزیت درمان بیت۔۔۔۔ درد ءِ درمان بوہگ مرگ اِنت۔۔۔
من مرتگاں تو ہم مرئے
تو زندگ ئے من زندگاں

Facebook Comments
(Visited 35 times, 1 visits today)

متعلق چندن ساچ

چندن ساچ
چندن ساچ نہ صرف بلوچی نثر کے اچھے لکھاریوں میں شمار ہوتے ہیں بلکہ ایک سنجیدہ شاعر بھی ہیں۔